De papieren omroep­gids

Salontafel, pen en één televisietoestel

De gids bepaalde het ritme van de week

De nieuwe gids was nauwelijks binnen of iemand begon al te bladeren. Een favoriete serie op dinsdag, kindertelevisie op woensdagmiddag en een grote familieshow op zaterdagavond: televisie had vaste tijden.

Met een pen kiezen

Programma’s werden aangestreept, omcirkeld of met een ezelsoor gemarkeerd. Gezinsleden hadden ieder hun voorkeur. De een wilde voetbal zien, de ander een speelfilm en de kinderen hoopten dat ze voor één keer mochten opblijven.

De gids kon daardoor het begin zijn van een kleine onderhandeling. Er stond meestal maar één televisietoestel in huis. Wat er gekeken werd, werd gezamenlijk besloten — of bepaald door degene die de baas was over de knoppen.

Een gemist programma was meestal echt gemist. Er was geen terugkijkdienst en geen aflevering die enkele minuten later opnieuw kon worden gestart. Je kon hopen op een herhaling, maar wanneer die kwam, was onzeker.

De videorecorder verandert de aantekeningen

Met de komst van de videorecorder verscheen naast interessante programma’s het woord video, opnemen of eenvoudigweg een grote V. Een verkeerd kanaal, een fout in de timer of een uitgelopen voetbalwedstrijd kon de opname bederven.

Systemen als ShowView moesten het programmeren later eenvoudiger maken. Bij een uitzending stond een cijfercode die in de videorecorder kon worden ingevoerd. De papieren gids werd daarmee even onderdeel van de techniek.

Een tijdschrift voor de hele week

De omroepgids was meer dan een programmaoverzicht. De omslag trok aandacht met bekende gezichten en grote uitzendingen. Binnenin stonden interviews, achtergrondverhalen, recensies, columns, puzzels, recepten en lezersbrieven.

De ene gids legde de nadruk op amusement, de andere op cultuur, films, documentaires of de identiteit van de omroep. De redactie vertelde niet alleen wat er kwam, maar gaf ook een oordeel over wat de moeite waard was.